woensdag 8 oktober 2014

Lering.

Burda, Oktober '14


Lering

Gaat dit over een lering ergens uit trekken? Nou nee, niet bepaald. Ik heb een leren rokje genaaid, daar zou het nog eerder over kunnen gaan, maar ik wilde dat niet als titel gebruiken. Allicht heb ik ergens alsnog een lering uit getrokken (een dag niet geleerd is een dag niet geleefd), misschien dat ik daar zo nog een voorbeeld over kan verzinnen.

Een blauwe rits voor de verandering
Nee waar het mij meer om gaat, is het woord. Lering. Een mooi woord, en ik associeer het ook wel met leer, wat ik mooi materiaal vind. Waar me ik persoonlijk wél aan erger, is dat als verkopers koopwaar chiquer willen voordoen dan het eigenlijk is, dat ze dan het woord ‘leder’ gebruiken in plaats van ‘leer’. Dat zie je eigenlijk alleen maar bij goedkope schoenen die eigenlijk totaal van plastic zijn, maar waar een miniem laagje leer op de zool in zit. Die gebruiken ook ‘echt leder’. Ik heb meer vertrouwen in de term ‘vera pelle’, maar misschien ben ik ook dan weer bevooroordeeld.

Je zult toch ergens maar een ledering uit moeten trekken, of een lederling zijn bij een vakman. Omdat het dan belangrijker klinkt? Voelt u zich vooral vrij om het roerend oneens met me te zijn!


Lekker priegelen met een mini-schaartje!
Nee, voor mij geen leder. Gewoon leer. Want leer is van zichzelf al mooi genoeg! Dat brengt me wel meteen op een volgend heikel puntje, namelijk dat leer echt heel mooi, duurzaam en fijn materiaal is, maar dat het wel meteen een attitude met zich meebrengt. Voor een bikerjack is dat natuurlijk helemaal prima, als ik in mijn groene leren (lederen, bah!) jas loop, dan voel ik me ook wel een beetje stoer, maar voor het rokje wordt het toch een ander verhaal. Rokjes zijn op zich al niet geschikt voor elk moment van de dag, maar een rokje van leer? Ik zou het niet eens weten, ik heb hem nog nooit aangehad, maar ik kan me voorstellen dat er een soort bondagesfeer vanuit gaat (daar schijnt trouwens ook een heel populair boek over geschreven te zijn) en dat lijkt me nou nog minder geschikt dan een rokje op zich al is. Ik heb nog geprobeerd het rokje wat te verlieflijken met krullerige details van de suèdekant van het leer, maar ik weet niet of het zal baten. Oh dan heb ik toch nog mijn lering gevonden: geen dingen maken die je toch nooit aan gaat doen! Hij is in ieder geval leuk voor de heb. 

Jungle ervaring.

Burda, September 2014
Jungle ervaring

Héél lang geleden, toen jungleprints nog geen ding waren en toen ze dat ook nog niet geweest waren, was ik eens aan het kraampjeshoppen op de Lapjesmarkt in Utrecht. Vriendinnetje aan mijn zijde en lekker neuzen maar. Toen wist ik nog niet dat jungleprintjes ooit helemaal hip zouden worden, misschien als ik wat beter had opgelet dat ik het wel had kunnen weten, maar ik liep in ieder geval tegen een goedkoop junglestofje aan.

Laat maar waaien die blaadjes!
Ik weet niet of u ooit wel eens in een jungle bent geweest, ergens in een tropisch land, maar jungles zijn nogal groen. Zelf heb ik me nog nooit door een écht regenwoud moeten ploeteren, maar ik ben langs de rand van de echte woestenij gelopen. Ook daar is het groen. Er zijn ook veel andere felle kleurtjes, maar 99% is toch wel groen.

Nou dat junglestofje was dus ook groen, met van die tropische bladeren en halmen en ook wat artistieke dingen in een hele mooie kleur blauwig-groen. Zeg maar, mijn favoriete kleur blauwig-groen. Zo’n stofje laat ik uiteraard niet liggen, hoewel ik dan ook weer op zoek moest naar een geschikte voering omdat de junglestof voor een groot deel uit gaas bestaat. Ondergoed door je kleding heen showen is nog steeds niet helemaal mijn ding (sommige mensen hebben er 0 moeite mee), en daarnaast zou dit -uiteraard- een jurkje worden dus leek het me nog minder een goed plan. Op zoek naar voering dus. Nu had ik heel simpel een zwarte stof eronder kunnen doen, maar waarom makkelijk doen als het moeilijk kan. Samen met het vriendinnetje koos ik stof die op zichzelf niet zo’n fantastische kleur heeft (kikkergroen...) maar die onder het zwarte gaas ineens verkleurde tot een bijna-blauwig-groen, mijn bijna-favoriete kleur!

In de Leidsche jungle. Zo jungle als het wordt tenminste...
Grenzend aan intens gelukkig met mijn geslaagde kleurencombinatie liepen we naar het einde van de markt. De markt zelf liep ook ten einde, dus dat kwam goed uit. Om nog even wat euforie te proeven voor ik afscheid zou nemen, haalde ik nog even mijn junglestofje uit het tasje om het te bekijken. Een gesluierde vrouw hield even pas om ook mijn stofje te bewonderen. Ze maakte me een compliment dat ze het een mooi stofje vond en voor ik het wist was ik omringd door vijf à zes gesluierde vrouwen en werd mijn stofje in het rap Arabisch de hemel in geprezen. Ik wist even niet wat me overkwam, maar het was een leuke ervaring!






woensdag 10 september 2014

dinsdag 19 augustus 2014

Autistic & artistic.

For the littlest brother.



Project Olievlek.

Burda, Augustus 2014
Project Olievlek


Project Olievlek is eigenlijk een verzamelnaam
 voor alle projectjes die ik zou gaan doen met 1 meter van deze stof. Nu heb ik wel vaker van zulk soort projectjes, van die 1 meter lappen die te leuk zijn om te laten liggen, te uitbundig zijn om veel van te kopen maar die je toch helemaal op wilt gebruiken. Het past allemaal perfect in het plaatje van ‘tjah wat moet je er mee’(julinummer).


 Dit is weer typisch zo’n stofje, een beetje van dat glibberige satijn, veel te veel kleurtjes en tóch te leuk om te laten liggen, dus ik heb het in een gekke bui gewoon maar gekocht. Meestal heb ik bij het kraampje al ongeveer een beeld wat ik wil gaan doen met de stof die ik koop, maar dat beeld bleef hier nog even uit. Het moest wel iets fladderigs worden, iets feestelijks. Veel andere keus is er ook niet, met zo’n stofje…
Vanuit mijn patroonkoffertje (wat eigenlijk een platenkoffer is, maar ik gebruik het voor patronen) kon ik nog een simpel patroon voor een jurkje opduikelen en zo ben ik aan de slag gegaan. Het zijn wel echt mooie kleuren die in dat stofje zitten en al gauw werd de associatie met een olievlek gelegd. Dat groen, bruin, blauw, roze… heel even kwam het in mijn hoofd om leer zó te bewerken dat het op een olievlek lijkt, dat leek me echt te gek. Een aantal weken later zag ik iemand met zulk soort schoenen; daar ging mijn kans op eeuwige faam. Gelukkig zag het er wel heel gaaf uit, dus ik vond het alsnog een goed idee van mezelf en ik ben blij dat er zulke mooie dingen bestaan op deze aarde.
Het rokdeel is een simpele geplooide rechthoek, maar het lijfje heeft toch een aantal rare vormen. En dan blijf je met restlapjes zitten, terwijl ik toch zo veel mogelijk alle stof wilde opgebruiken… Die restlapjes ben ik aan het verwerken in een ander jurkje en een ander deel heb ik gebruik om oude schoenen op te leuken (februari).





Overigens had niet iedereen de associatie met een olievlek. De één vond het lijken op een astronomische foto van sterrenstelsels en de ander vond me lijken op een Lookolook-lolliewikkel. Overigens was de laatste kleurenblind, interessant genoeg. Ik had het dus ook Project Nebula of Project Lollie kunnen noemen, maar Project Olievlek klinkt gewoon leuker!


maandag 28 juli 2014

Tjah, wat moet je er mee...

Burda Juli, 2014
Tjah, wat moet je er mee...

Laat maar lekker wapperen, die kleurtjes!


Staat u wel eens op de markt en dat u een leuk stofje ziet, maar dat de eerste gedachte is: ‘Tjah wat zou ik er eigenlijk van maken? Het is een leuk stofje, maar verder...’
Zulke gedachten overvallen mij vrij vaak en dan sta ik maar te twijfelen en te treuzelen voor zo’n kraampje, totdat de marktkoopman me zo argwanend aankijkt dat ik maar verder loop. Af en toe, in een goede bui, denk ik ‘ach wat zou het ook’ en dan koop ik een metertje van zo’n stofje. Meestal zijn het stofjes met heel veel kleurtjes (ik hou van kleurtjes!) waar je ook vooral niet te veel van moet gebruiken in een kledingstuk omdat iedereen die naar je kijkt, direct hoofdpijn van je krijgt. Dan ben ik thuis en dan ben ik helemaal blij met mijn metertje kleurtjesstof en dan overvalt wederom die gedachte: ‘tjah wat moet ik er eigenlijk mee.’ Inmiddels puilt mijn kast uit van de vrolijke kleurtjes, alles gekocht in een goede bui, en meer en meer kruipt het gevoel boven dat ik er nu toch echt iets mee moet. Je kunt niet eeuwig stoffen blijven kopen, alleen omdat het er leuk uit ziet. Er moet ook ooit wel eens een product uit komen.

Zon of niet, ik ben klaar voor de zomer!
Als ik dan een écht goede bui heb, dan beginnen de kleurrijke ideeën te komen. Dan worden er allemaal leuke zomerjurkjes getekend en dan staat het schetsboekje vol. Op zo’n moment denk ik: ‘waarom heb ik hier maar één meter van gekocht? Dit is zo’n leuk stofje!’
Uit één meter kun je gelukkig best wel veel doen, dus ik heb mezelf een keer uitgedaagd om die hele ene meter te verwerken in kleding (en een hoedje uiteindelijk nog). En dan letterlijk, die hele ene meter. Niks mocht weggegooid worden. Hiermee word je beperkt tot ‘vierkante’ kleding: een rokje, een omslagdoek, een detail voor in de taille en uiteindelijk het bloemetje op de hoed. Vierkante kleding is over het algemeen het makkelijkst en ook prima in het dagelijks leven draagbaar, dus die ene meter was ook zó op.


En het resultaat mag er wezen! Dat wil zeggen, als je het combineert met rustige kleding. Anders word ik zo’n wandelend circus en dat is ook niet leuk om naar te kijken. Dus wat moet je er mee? Een beetje vrolijk over straat, dát moet je er mee!

Sjoemelen.

Burda Juni, 2014
Sjoemelen
Lekker vrolijk de stad in!

Tot voor kort waren totebags (van die katoenen draagtassen) nooit mijn favoriete tassen. Ik vond het wel heel cool als ik iemand met een totebag met een leuke print zag lopen, maar ik had absoluut geen behoefte om er zelf één te kopen. Die behoefte heb ik trouwens nog steeds niet, maar ik ben ze wel een stuk leuker gaan vinden. Vooral omdat ik er zelf één gemaakt heb! En om toch een beetje trots te kunnen zijn op je product, moet je wel enige affectie hebben voor dat product.

Het idee voor een totebag zat al heel lang in mijn hoofd, totaal ingeparkeerd met andere ideeën of bezigheden. Waarschijnlijk duurde het zo’n vier(!) jaar voor dat idee er eindelijk uit kon, omdat ik zo’n tas absoluut niet nodig heb. Mijn boodschappen verdwijnen in de grotere en maatschappelijk betrokkenere Stop Aids Now tassen en alle andere spullen, mocht ik die meenemen, verdwijnen in een gewone handtas. Toch is het idee van zo’n totebag blijven hangen, dan moet er wel iets mee zijn toch? Nou, het draait eigenlijk helemaal niet om die tas. Ze zijn vooral makkelijk in elkaar te draaien en vormen een perfect ‘platform’ voor andere vormen van creativiteit.

Mijn 'echte' Marimekko
Tijdens mijn au-pairtijd in Finland ben ik flink vaak de Marimekko winkel binnengelopen. Marimekko is toch wel Finland’s modieuze trots, dus zoals het een goed ingeburgerde Finse-voor-een-jaartje betaamt, heb ik een aantal souvenirtjes gekocht. En bij elk souvenirtje kwam een plastic tasje van Marimekko mee. Nu is al het spul van dit merk vrij prijzig, dus ik had bedacht dat ik vast wel iets kon met die plastic Marimekko tasjes. Ik had dan weliswaar niet direct betaald voor die tasjes, het voelt toch wel stiekem heel goed om met zo’n tasje over straat te lopen. ‘Kijk, ik heb hier spullen gekocht’. En hier komt de totebag om de hoek kijken! Want zo kan ik tóch met mijn Marimekko-bloemen over straat, zonder dat het me al te veel kost! Dat wil zeggen, indirect heb ik toch flink wat neergelegd voor die tasjes, maar dat telt niet echt. Wat mij betreft is dit een mooi voorbeeld van legaal sjoemelen: het echte merk niet kunnen betalen, maar er toch mee voor de dag komen. Zo’n totebag is heel geschikt om de uitgeknipte bloemen op te naaien en het ziet er toch wel nog heel oké uit!
Voortaan gaan al mijn boodschappen in mijn hippe tas, want iedereen mag zien dat ik ooit iets heb gekocht van Marimekko!