Autistic & artistic.

For the littlest brother.

Project Olievlek.

Burda, Augustus 2014

Project Olievlek

Project Olievlek is eigenlijk een verzamelnaam

 voor alle projectjes die ik zou gaan doen met 1 meter van deze stof. Nu heb ik wel vaker van zulk soort projectjes, van die 1 meter lappen die te leuk zijn om te laten liggen, te uitbundig zijn om veel van te kopen maar die je toch helemaal op wilt gebruiken. Het past allemaal perfect in het plaatje van ‘tjah wat moet je er mee’(julinummer).

 Dit is weer typisch zo’n stofje, een beetje van dat glibberige satijn, veel te veel kleurtjes en tóch te leuk om te laten liggen, dus ik heb het in een gekke bui gewoon maar gekocht. Meestal heb ik bij het kraampje al ongeveer een beeld wat ik wil gaan doen met de stof die ik koop, maar dat beeld bleef hier nog even uit. Het moest wel iets fladderigs worden, iets feestelijks. Veel andere keus is er ook niet, met zo’n stofje…

Vanuit mijn patroonkoffertje (wat eigenlijk een platenkoffer is, maar ik gebruik het voor patronen) kon ik nog een simpel patroon voor een jurkje opduikelen en zo ben ik aan de slag gegaan. Het zijn wel echt mooie kleuren die in dat stofje zitten en al gauw werd de associatie met een olievlek gelegd. Dat groen, bruin, blauw, roze… heel even kwam het in mijn hoofd om leer zó te bewerken dat het op een olievlek lijkt, dat leek me echt te gek. Een aantal weken later zag ik iemand met zulk soort schoenen; daar ging mijn kans op eeuwige faam. Gelukkig zag het er wel heel gaaf uit, dus ik vond het alsnog een goed idee van mezelf en ik ben blij dat er zulke mooie dingen bestaan op deze aarde.

Het rokdeel is een simpele geplooide rechthoek, maar het lijfje heeft toch een aantal rare vormen. En dan blijf je met restlapjes zitten, terwijl ik toch zo veel mogelijk alle stof wilde opgebruiken… Die restlapjes ben ik aan het verwerken in een ander jurkje en een ander deel heb ik gebruik om oude schoenen op te leuken (februari).

Overigens had niet iedereen de associatie met een olievlek. De één vond het lijken op een astronomische foto van sterrenstelsels en de ander vond me lijken op een Lookolook-lolliewikkel. Overigens was de laatste kleurenblind, interessant genoeg. Ik had het dus ook Project Nebula of Project Lollie kunnen noemen, maar Project Olievlek klinkt gewoon leuker!

Tjah, wat moet je er mee...

Burda Juli, 2014
Tjah, wat moet je er mee...

Laat maar lekker wapperen, die kleurtjes!

Staat u wel eens op de markt en dat u een leuk stofje ziet, maar dat de eerste gedachte is: ‘Tjah wat zou ik er eigenlijk van maken? Het is een leuk stofje, maar verder...’

Zulke gedachten overvallen mij vrij vaak en dan sta ik maar te twijfelen en te treuzelen voor zo’n kraampje, totdat de marktkoopman me zo argwanend aankijkt dat ik maar verder loop. Af en toe, in een goede bui, denk ik ‘ach wat zou het ook’ en dan koop ik een metertje van zo’n stofje. Meestal zijn het stofjes met heel veel kleurtjes (ik hou van kleurtjes!) waar je ook vooral niet te veel van moet gebruiken in een kledingstuk omdat iedereen die naar je kijkt, direct hoofdpijn van je krijgt. Dan ben ik thuis en dan ben ik helemaal blij met mijn metertje kleurtjesstof en dan overvalt wederom die gedachte: ‘tjah wat moet ik er eigenlijk mee.’ Inmiddels puilt mijn kast uit van de vrolijke kleurtjes, alles gekocht in een goede bui, en meer en meer kruipt het gevoel boven dat ik er nu toch echt iets mee moet. Je kunt niet eeuwig stoffen blijven kopen, alleen omdat het er leuk uit ziet. Er moet ook ooit wel eens een product uit komen.

Zon of niet, ik ben klaar voor de zomer!

Als ik dan een écht goede bui heb, dan beginnen de kleurrijke ideeën te komen. Dan worden er allemaal leuke zomerjurkjes getekend en dan staat het schetsboekje vol. Op zo’n moment denk ik: ‘waarom heb ik hier maar één meter van gekocht? Dit is zo’n leuk stofje!’

Uit één meter kun je gelukkig best wel veel doen, dus ik heb mezelf een keer uitgedaagd om die hele ene meter te verwerken in kleding (en een hoedje uiteindelijk nog). En dan letterlijk, die hele ene meter. Niks mocht weggegooid worden. Hiermee word je beperkt tot ‘vierkante’ kleding: een rokje, een omslagdoek, een detail voor in de taille en uiteindelijk het bloemetje op de hoed. Vierkante kleding is over het algemeen het makkelijkst en ook prima in het dagelijks leven draagbaar, dus die ene meter was ook zó op.

En het resultaat mag er wezen! Dat wil zeggen, als je het combineert met rustige kleding. Anders word ik zo’n wandelend circus en dat is ook niet leuk om naar te kijken. Dus wat moet je er mee? Een beetje vrolijk over straat, dát moet je er mee!

Sjoemelen.

Burda Juni, 2014
Sjoemelen

Lekker vrolijk de stad in!

Tot voor kort waren totebags (van die katoenen draagtassen) nooit mijn favoriete tassen. Ik vond het wel heel cool als ik iemand met een totebag met een leuke print zag lopen, maar ik had absoluut geen behoefte om er zelf één te kopen. Die behoefte heb ik trouwens nog steeds niet, maar ik ben ze wel een stuk leuker gaan vinden. Vooral omdat ik er zelf één gemaakt heb! En om toch een beetje trots te kunnen zijn op je product, moet je wel enige affectie hebben voor dat product.

Het idee voor een totebag zat al heel lang in mijn hoofd, totaal ingeparkeerd met andere ideeën of bezigheden. Waarschijnlijk duurde het zo’n vier(!) jaar voor dat idee er eindelijk uit kon, omdat ik zo’n tas absoluut niet nodig heb. Mijn boodschappen verdwijnen in de grotere en maatschappelijk betrokkenere Stop Aids Now tassen en alle andere spullen, mocht ik die meenemen, verdwijnen in een gewone handtas. Toch is het idee van zo’n totebag blijven hangen, dan moet er wel iets mee zijn toch? Nou, het draait eigenlijk helemaal niet om die tas. Ze zijn vooral makkelijk in elkaar te draaien en vormen een perfect ‘platform’ voor andere vormen van creativiteit.

Mijn 'echte' Marimekko

Tijdens mijn au-pairtijd in Finland ben ik flink vaak de Marimekko winkel binnengelopen. Marimekko is toch wel Finland’s modieuze trots, dus zoals het een goed ingeburgerde Finse-voor-een-jaartje betaamt, heb ik een aantal souvenirtjes gekocht. En bij elk souvenirtje kwam een plastic tasje van Marimekko mee. Nu is al het spul van dit merk vrij prijzig, dus ik had bedacht dat ik vast wel iets kon met die plastic Marimekko tasjes. Ik had dan weliswaar niet direct betaald voor die tasjes, het voelt toch wel stiekem heel goed om met zo’n tasje over straat te lopen. ‘Kijk, ik heb hier spullen gekocht’. En hier komt de totebag om de hoek kijken! Want zo kan ik tóch met mijn Marimekko-bloemen over straat, zonder dat het me al te veel kost! Dat wil zeggen, indirect heb ik toch flink wat neergelegd voor die tasjes, maar dat telt niet echt. Wat mij betreft is dit een mooi voorbeeld van legaal sjoemelen: het echte merk niet kunnen betalen, maar er toch mee voor de dag komen. Zo’n totebag is heel geschikt om de uitgeknipte bloemen op te naaien en het ziet er toch wel nog heel oké uit!

Voortaan gaan al mijn boodschappen in mijn hippe tas, want iedereen mag zien dat ik ooit iets heb gekocht van Marimekko!

Iets te vieren?

Burda, Mei 2014
Iets te vieren?

Aye aye, op weg naar het echte diploma!

Op het moment van schrijven heb ik net mijn állerlaatste toets van geneeskunde gehad. De allerlaatste, wat een opluchting! Na bijna vier jaar lang elke drie weken een zwaar tentamen gehad te hebben, is de blijdschap groot! Even voor de goede orde, ik ben er nog lang niet. Hoe dan ook, de tentamens zijn achter de rug!

Misschien is het een beetje uitzinnig om hier een feestje voor te geven, maar ik laat de vlaggetjes mooi hangen. De vlaggetjes hingen er in de eerste plaats voor mijn verjaardag (altijd leuk, de dag voor een tentamen), gister deden ze nog dienst als woondecoratie en nu dienen ze om mijn laatste toets te vieren.

Het zijn geen stoffen of plastic vlaggetjes, ze zijn van leer. Stoffen vlaggetjes vond ik te veel werk om er netjes uit te laten zien en zo veel tijd had ik niet meer voor mijn verjaardag. Helaas houden mijn creatieve ideeën niet altijd rekening met mijn enigszins beroerde tijdsmanagement. Plastic vlaggetjes zouden nog wel eens leuk en makkelijk kunnen zijn, als ik zo even hardop nadenk. In sommige winkels krijg je een heel leuk tasje mee als je iets koopt, van die tasjes die eigenlijk te mooi zijn om weg te doen maar waar je niet direct iets mee kunt. Encxc de H&M heeft ook altijd wel tasjes met leuke prints, of anders tasjes in effen kleuren van verschillende winkels. Genoeg tasjes en genoeg ideeën!

Restleer in vrolijke kleurtjes!

Voor een volgende keer dan, deze zijn nou eenmaal al gemaakt. Ook dit is weer een fabriceersel van restjes en bij elkaar geraapte stukjes. Op de stoffenmarkten ben ik niet weg te slaan bij de leerkramen, de geur, de kleur, de structuur van het leer... Ik kan er uren naar kijken. En het blijft meestal ook bij kijken, want de portemonnee laat het helaas niet toe om zomaar een €40 lap te kopen, gewoon omdat hij mooi is. Als ik er nou een fantastisch plan voor had en de goede naaimachine, OK. Maar zomaar? Helaas... Gelukkig zijn er vaak kleine lapjes en restjes te krijgen die niet duur zijn en die mijn naaimachine wél aankan. Van de kleine restjes (die ik toch te zonde vond om weg te gooien) heb ik uiteindelijk de vlaggetjes gemaakt.

Ze zijn niet eens superfeestelijk of échte eyecatchers, maar ze zijn wel echt heel mooi. En speciaal. Voor alles wat ik te vieren heb!

Een eigen huis, een plek onder de...

Burda, april 2014
Een eigen huis, een plek onder de...

Misschien de volgende keer eentje met bloemetjes?

Douche! Onlangs ben ik verhuisd naar een eigen appartementje. Van een 13-koppig studentenhuis naar een eigen appartement, dit hoofdstuk in mijn leven heet ‘Anne Begint Echt Volwassen Te Worden’. En bij een appartement hoort een douche, en daar hoort op zijn beurt weer een douchegordijn bij. Toch? Tot op heden heb ik dat niet, met als gevolg dat de hele douche onder gesputterd wordt als ik mezelf schoon schrob. De vorige bewoonster heeft er al wel heel elegant een half plexiglas wandje ingezet, maar het mocht niet (te veel) baten. Tijd voor actie!

Er zijn hele leuke douchegordijnen te koop, absoluut. Daar zit helaas geen uitdaging in, en helaas hangt er soms wel een uitdagend prijskaartje aan. Wat heerlijk toch dat ik een naaimachine heb en wat fijn dat ik het in mijn bolle hoofd haal om een tafelzeilwinkel binnen te stappen met het idee een douchegordijn te maken van tafelzeilspul. De winkelmeneer was heel aardig, hij gaf toe dat er vaker mensen komen die tafelzeil kopen om er een douchegordijn van te maken - de slimmerds -.

Meestal zijn verkopers er niet zo happig op om hun koopwaar te verkopen voor een ander doel, maar deze meneer was heel oprecht. Nu kan ik of voor €15 een douchegordijn kopen, of voor €3 van een stukje tafelplastic er eentje fabriceren. Als het gaat zoals ik verwacht, dan wappert dat plastic niet zo veel en dan blijft het ook niet zo kleven aan je lichaam als je per ongeluk het gordijn aanraakt. Dat vind ik namelijk echt heel vies.

De aardige meneer gaf me nog een tip mee: smeer wat vaseline of olijfolie op het plastic, anders glijdt het voetje niet. Wat een openbaring! Dit had ik natuurlijk ook allang kunnen googlen, maar afijn, op deze manier kan het ook. En dan heeft de meneer weer een beginnend creatieveling een stukje verder geholpen.

Wat grappig, je ziet het spoor van het voetje heel goed!

Het plastic blijkt toch wel rottig om mee te werken, zo’n beetje al het pluis en losse haren die op mijn vloer lagen, plakken nu aan het gordijn. Misschien had ik moeten schoonmaken... Aan de andere kant, het is een douchegordijn, dat spoel ik wel weer schoon.

En dat smeren dat doet wonderen! Ergens vind ik dat helemaal fantastisch, soms ben ik nog een heel klein meisje wat er ontzettend van houdt om alles onder te kliederen. Het halve potje vaseline ging op, alles zit eronder maar het naaien ging: gesmeerd!

Ceci n'est pas une robe (dit is geen jurk).

Burda, maart 2014

Ceci n’est pas une robe (dit is geen jurk)

Een haarband, een bolero en een lange rok?

Naar het beroemde kunstwerk ‘ceci n’est pas une pipe’. Terwijl er toch wel degelijk een pijp op het plaatje is afgebeeld. Is het nu een pijp, of niet? Ja en nee, want er staat weliswaar een pijp afgebeeld, toch functioneert die afbeelding absoluut niet als pijp. Kleding is meestal niet zo cryptisch. Een jurk is over het algemeen een jurk en functioneert ook als jurk. Bij sommige haute couture is het kledingstuk misschien niet zo goed gedefinieerd  als alledaagse kleding, maar daar is het ook h

aute couture voor.

Waar het mij om gaat is, als ik een jurk in mijn handen heb, is het dan een jurk? Als ik het zo draag wel. Moet ik het dan daadwerkelijk zo dragen? Nee, en dan is het ook geen jurk meer. Een stukje onconventioneel denken in tijden waarin we vrij lijken om te kiezen, terwijl dat allerminst zo is.

Zo’n beetje alles wat strapless en elastisch is kan meerdere malen van functie wisselen. Een rok als jurk, een jurk als rok of een topje als rok. Het sjaaltje heeft ook al heel lang het terrein van de hals verlaten en profileert zich als uitstekende haarband, dus een beetje sjoemelen met ander soort kleding mag best.

Een slechts klein rebels gebaar is bijvoorbeeld kleding achterstevoren dragen. Een lage boothals aan de achterkant, in plaats van voorkant. Een stapje verder: netpanty’s kunnen prima dienen als mooie mouwen, hoewel een beetje lenige schouders wel een vereiste is. Van een beetje een rekbare sjaal maak je tegenwoordig een hele mooie wikkelrok. De echte waaghals gebruikt een sjaal als beha, hoewel niet aanbevolen voor het dagelijks leven. Voor wie dit nog te standaard is, die kan de grens verleggen naar kleding van de andere sekse. Ik heb hele mooie instructievideo’s gezien over hoe je een sexy jurkje van een coltrui maakt, of een zomers strandjurkje van de blouse van je vader.

Nu is het ook wel zo dat de meeste kleding ontworpen is voor een bepaald lichaamsdeel  en dat niet alles zomaar uitgewisseld kan worden. Een trui als broek zie ik ook nog niet helemaal voor me en ook dingen als schoenen en hoeden worden wellicht lastig. Kleding anders dragen is echter mijn persoonlijk gebaar om een individu te blijven in de massa.

Zelfgenaaide kleding dragen is daar ook een mooie uitwerking van en jullie krijgen, net als de voorbijganger die haar jurk als rok draagt, allemaal een brede glimlach van me.

Of toch een riem, een jurkje en een netpanty...