Iets te vieren?

Burda, Mei 2014
Iets te vieren?

Aye aye, op weg naar het echte diploma!

Op het moment van schrijven heb ik net mijn állerlaatste toets van geneeskunde gehad. De allerlaatste, wat een opluchting! Na bijna vier jaar lang elke drie weken een zwaar tentamen gehad te hebben, is de blijdschap groot! Even voor de goede orde, ik ben er nog lang niet. Hoe dan ook, de tentamens zijn achter de rug!

Misschien is het een beetje uitzinnig om hier een feestje voor te geven, maar ik laat de vlaggetjes mooi hangen. De vlaggetjes hingen er in de eerste plaats voor mijn verjaardag (altijd leuk, de dag voor een tentamen), gister deden ze nog dienst als woondecoratie en nu dienen ze om mijn laatste toets te vieren.

Het zijn geen stoffen of plastic vlaggetjes, ze zijn van leer. Stoffen vlaggetjes vond ik te veel werk om er netjes uit te laten zien en zo veel tijd had ik niet meer voor mijn verjaardag. Helaas houden mijn creatieve ideeën niet altijd rekening met mijn enigszins beroerde tijdsmanagement. Plastic vlaggetjes zouden nog wel eens leuk en makkelijk kunnen zijn, als ik zo even hardop nadenk. In sommige winkels krijg je een heel leuk tasje mee als je iets koopt, van die tasjes die eigenlijk te mooi zijn om weg te doen maar waar je niet direct iets mee kunt. Encxc de H&M heeft ook altijd wel tasjes met leuke prints, of anders tasjes in effen kleuren van verschillende winkels. Genoeg tasjes en genoeg ideeën!

Restleer in vrolijke kleurtjes!

Voor een volgende keer dan, deze zijn nou eenmaal al gemaakt. Ook dit is weer een fabriceersel van restjes en bij elkaar geraapte stukjes. Op de stoffenmarkten ben ik niet weg te slaan bij de leerkramen, de geur, de kleur, de structuur van het leer... Ik kan er uren naar kijken. En het blijft meestal ook bij kijken, want de portemonnee laat het helaas niet toe om zomaar een €40 lap te kopen, gewoon omdat hij mooi is. Als ik er nou een fantastisch plan voor had en de goede naaimachine, OK. Maar zomaar? Helaas... Gelukkig zijn er vaak kleine lapjes en restjes te krijgen die niet duur zijn en die mijn naaimachine wél aankan. Van de kleine restjes (die ik toch te zonde vond om weg te gooien) heb ik uiteindelijk de vlaggetjes gemaakt.

Ze zijn niet eens superfeestelijk of échte eyecatchers, maar ze zijn wel echt heel mooi. En speciaal. Voor alles wat ik te vieren heb!

Een eigen huis, een plek onder de...

Burda, april 2014
Een eigen huis, een plek onder de...

Misschien de volgende keer eentje met bloemetjes?

Douche! Onlangs ben ik verhuisd naar een eigen appartementje. Van een 13-koppig studentenhuis naar een eigen appartement, dit hoofdstuk in mijn leven heet ‘Anne Begint Echt Volwassen Te Worden’. En bij een appartement hoort een douche, en daar hoort op zijn beurt weer een douchegordijn bij. Toch? Tot op heden heb ik dat niet, met als gevolg dat de hele douche onder gesputterd wordt als ik mezelf schoon schrob. De vorige bewoonster heeft er al wel heel elegant een half plexiglas wandje ingezet, maar het mocht niet (te veel) baten. Tijd voor actie!

Er zijn hele leuke douchegordijnen te koop, absoluut. Daar zit helaas geen uitdaging in, en helaas hangt er soms wel een uitdagend prijskaartje aan. Wat heerlijk toch dat ik een naaimachine heb en wat fijn dat ik het in mijn bolle hoofd haal om een tafelzeilwinkel binnen te stappen met het idee een douchegordijn te maken van tafelzeilspul. De winkelmeneer was heel aardig, hij gaf toe dat er vaker mensen komen die tafelzeil kopen om er een douchegordijn van te maken - de slimmerds -.

Meestal zijn verkopers er niet zo happig op om hun koopwaar te verkopen voor een ander doel, maar deze meneer was heel oprecht. Nu kan ik of voor €15 een douchegordijn kopen, of voor €3 van een stukje tafelplastic er eentje fabriceren. Als het gaat zoals ik verwacht, dan wappert dat plastic niet zo veel en dan blijft het ook niet zo kleven aan je lichaam als je per ongeluk het gordijn aanraakt. Dat vind ik namelijk echt heel vies.

De aardige meneer gaf me nog een tip mee: smeer wat vaseline of olijfolie op het plastic, anders glijdt het voetje niet. Wat een openbaring! Dit had ik natuurlijk ook allang kunnen googlen, maar afijn, op deze manier kan het ook. En dan heeft de meneer weer een beginnend creatieveling een stukje verder geholpen.

Wat grappig, je ziet het spoor van het voetje heel goed!

Het plastic blijkt toch wel rottig om mee te werken, zo’n beetje al het pluis en losse haren die op mijn vloer lagen, plakken nu aan het gordijn. Misschien had ik moeten schoonmaken... Aan de andere kant, het is een douchegordijn, dat spoel ik wel weer schoon.

En dat smeren dat doet wonderen! Ergens vind ik dat helemaal fantastisch, soms ben ik nog een heel klein meisje wat er ontzettend van houdt om alles onder te kliederen. Het halve potje vaseline ging op, alles zit eronder maar het naaien ging: gesmeerd!

Ceci n'est pas une robe (dit is geen jurk).

Burda, maart 2014

Ceci n’est pas une robe (dit is geen jurk)

Een haarband, een bolero en een lange rok?

Naar het beroemde kunstwerk ‘ceci n’est pas une pipe’. Terwijl er toch wel degelijk een pijp op het plaatje is afgebeeld. Is het nu een pijp, of niet? Ja en nee, want er staat weliswaar een pijp afgebeeld, toch functioneert die afbeelding absoluut niet als pijp. Kleding is meestal niet zo cryptisch. Een jurk is over het algemeen een jurk en functioneert ook als jurk. Bij sommige haute couture is het kledingstuk misschien niet zo goed gedefinieerd  als alledaagse kleding, maar daar is het ook h

aute couture voor.

Waar het mij om gaat is, als ik een jurk in mijn handen heb, is het dan een jurk? Als ik het zo draag wel. Moet ik het dan daadwerkelijk zo dragen? Nee, en dan is het ook geen jurk meer. Een stukje onconventioneel denken in tijden waarin we vrij lijken om te kiezen, terwijl dat allerminst zo is.

Zo’n beetje alles wat strapless en elastisch is kan meerdere malen van functie wisselen. Een rok als jurk, een jurk als rok of een topje als rok. Het sjaaltje heeft ook al heel lang het terrein van de hals verlaten en profileert zich als uitstekende haarband, dus een beetje sjoemelen met ander soort kleding mag best.

Een slechts klein rebels gebaar is bijvoorbeeld kleding achterstevoren dragen. Een lage boothals aan de achterkant, in plaats van voorkant. Een stapje verder: netpanty’s kunnen prima dienen als mooie mouwen, hoewel een beetje lenige schouders wel een vereiste is. Van een beetje een rekbare sjaal maak je tegenwoordig een hele mooie wikkelrok. De echte waaghals gebruikt een sjaal als beha, hoewel niet aanbevolen voor het dagelijks leven. Voor wie dit nog te standaard is, die kan de grens verleggen naar kleding van de andere sekse. Ik heb hele mooie instructievideo’s gezien over hoe je een sexy jurkje van een coltrui maakt, of een zomers strandjurkje van de blouse van je vader.

Nu is het ook wel zo dat de meeste kleding ontworpen is voor een bepaald lichaamsdeel  en dat niet alles zomaar uitgewisseld kan worden. Een trui als broek zie ik ook nog niet helemaal voor me en ook dingen als schoenen en hoeden worden wellicht lastig. Kleding anders dragen is echter mijn persoonlijk gebaar om een individu te blijven in de massa.

Zelfgenaaide kleding dragen is daar ook een mooie uitwerking van en jullie krijgen, net als de voorbijganger die haar jurk als rok draagt, allemaal een brede glimlach van me.

Of toch een riem, een jurkje en een netpanty...

Nieuwe schoenen.

Burda, februari 2014

Nieuwe schoenen

Hierbij is nieuw een heel relatief begrip. Nieuw in de zin van vers van de productie band? Nieuw omdat je ze nu pas voor het eerst draagt? Omdat ze van eigenaar zijn veranderd? Omdat ze er anders uitzien dan voorheen? Voor mij zijn eigenlijk alle vier de interpretaties van toepassing maar uit de laatste haal ik de meeste voldoening.

Durf hier maar eens nee tegen te zeggen!

Mijn oude tieneradagium veel-voor-weinig-maar-slecht heeft plaats gemaakt voor weinig-voor-veel-maar-goed. Hierdoor gaan schoenen lekker lang mee, dit past goed in mijn zuinige opvoeding.

Betekent dit dat ik geen nieuwe schoenen hoef te kopen? Ja. Betekent dit dat ik ook daad-werkelijk geen nieuwe schoenen koop? Nee. Ik hou nu eenmaal van schoenen kopen!

Wel heb ik een andere manier gevonden om aan nieuwe schoenen te komen, zonder dat het me al te veel kost. Alles wat ik nodig heb, is een beetje creativiteit, naald en draad en misschien wat textiellijm.

De schoenen waar ik op uitgekeken ben, staan altijd een beetje sneu in een hoekje van mijn kamer. Ze worden niet meer gedragen maar ze zijn nog te goed om weggedaan te worden. Waar mijn puberschoenen kwamen, stuk gelopen werden en weer weggingen, staan de kwaliteitsschoenen daar met hun eeuwige houdbaarheidsdatum zonder daar profijt van te hebben. Tijd voor verandering!

 

Neem nou mijn zwarte lakpumps. Een mooie pump voor een zelfbewuste vrouw, toch? Met mijn ene hak bleef ik haken achter het enkelbandje van de andere voet (vraag me niet hoe ik het voor elkaar kreeg). Het bandje ging kapot, maar de schoen zelf was prima. Ook zonder bandje bleef hij prima zitten, dus nog te goed om weg te doen. De oplossing: rimpel wat voile, maak er een bloem van en naai deze met een knoop aan de zijkant. Of de blauwe schoenen. Ooit tweedehands gekocht, mooi blauw leer maar een lelijke houten blokhak. Laagje kant op de blokhak, wat kant op de schoen naaien et voilà!

De laatste hand aan de laarsjes

De echte metamorfoseklappers zijn de enkellaarsjes, ooit begonnen als hoge laarzen met een skaileren strik. De strik was het eerste wat sneuvelde. Daarna ging de schaar erin en werden het korte laarsjes. In een artistieke bui heb ik de kleurige lapjes erop genaaid zodat zelfs een zwarte outfit er kleurig uit kan zien.

Het lijkt alsof we elk seizoen een nieuwe garderobe moeten hebben, maar zo heb je een uniek paar stappers aan de voeten zonder dat het teveel tijd, geld of moeite kost. Goedkeurende blikken gegarandeerd!

Ode aan de waxbroek.

Burda, Januari 2014
Ode aan de waxbroek

Er zijn van die kledingstukken die jaren meegaan, met heel veel plezier gedragen worden en elke keer opgelapt worden als er iets stuk gaat. U kent het vast wel, een favoriet kledingstuk waarvan u het niet over het hart zou kunnen krijgen om het weg te gooien. Zo’n kledingstuk had ik nou ook, een donkere spijkerbroek met een flinke wax coating.

Het ding heb ik jarenlang gedragen en elke keer als er iets doorscheurde of kapot ging, dan naaide ik er weer een lapje in of dan zette ik een nieuwe knoop aan. Of een nieuw lapje waar de knoop zat. Of ik lijmde een lapje voor ik het vastnaaide. En dan vooral het beruchte stuk bij de dijbenen, dat ging behoorlijk vaak stuk. Ik heb gezonde Hollandse bovenbenen, dus door de wrijving heb ik daar minsten vijf keer een nieuw stuk stof moeten innaaien.

Uiteindelijk begon het toch een  beetje te door te dringen: dit is geen doen meer. Ik besloot de broek niet meer te dragen. Ook zou ik hem pas weg gooien als ik een andere waxbroek had gevonden. Kennelijk was deze broek heel erg zeldzaam, want tot op de dag van vandaag heb ik nog geen nieuwe favoriete waxbroek kunnen vinden. Maar om nou die broek voor eeuwig in   mijn kast te laten liggen…

Ik ben eens gaan kijken hoe het verder met de broek gesteld was. Vooral de dij-bil-heup regio was beschadigd, maar bijvoorbeeld de broekspijpen zagen er nog prima uit. In een helder moment bedacht ik me dat die broekspijpen wel eens hele mooie mouwen zouden kunnen zijn. Er was genoeg broek over voor een bovenstukje en met een beetje zwart voile eronder zou het vast wel iets moois kunnen worden.

Met een beetje moed heb ik de schaar erin gezet. Alles ging uit de losse pols, zoals ik dat vaker doe met zulk soort projectjes, dus er bestond ook nog eens een reële kans dat ik mijn broek helemaal zou verknippen. Een klein avontuurtje zou ik het kunnen noemen. Het ging overigens prima, en om het geheel toch nog een beetje kleur te geven, heb ik de knoopsgaten met verschillende kleuren blauw gestikt. Volgens mij is dit overigens alleen van heel dicht bij te zien maar het was leuk om ermee te puzzelen.

Extra: aan de mouwen kun je nog zien dat het vroeger een
broek was...

Nu is mijn broek een blouse en nu kan ik hem nog heel lang blijven dragen. Een ode aan die mooie broek.

Feestjes en ademnood.

Burda December 2013

Feestjes en ademnood

December komt eraan. Een maand met stress en een maand met rust. De laatste tentamens voor de kerstvakantie (en dus de zwaarste) en eventueel de hertentamens ín de kerstvakantie. Het is natuurlijk ook de tijd van feestjes, met Sinterklaas, Kerst, Oud & Nieuw en voor mij zelfs nog een extra feestje: mijn bacheloruitreiking.

Op het moment dat u dit leest, stond ik een klein weekje geleden te stralen met mijn diploma in mijn hand. Het was het laatste jaar hard werken, maar het resultaat mag er zijn. Net als het jurkje! Hoewel ik daar natuurlijk niet een jaar aangewerkt heb, heb ik wel twee jaar getwijfeld wat ik nu in hemelsnaam met de stof moest (net zoals ik twee jaar getwijfeld of ik wel door wilde gaan met geneeskunde).

Wie mooi wil zijn moet... kou lijden?

De stof komt uit Indonesië en is de allermooiste stof die ik ooit in mijn handen heb gehad. De onderlaag bestaat uit een zijdemix, de bovenlaag is van kant met subtiel glitterdraad. Het kant wordt gebruikt voor kebaya’s, onderdeel van traditionele kleding.  Het is een soort doorschijnende blouse en hoewel ik het wel zou kunnen dragen naar feesten of naar school, heb ik er niet eentje laten maken. Simpelweg omdat het niet in me was opgekomen. Ik had andere grootse plannen met deze stof.

Grootste plannen betekende echter wel dat het ook faliekant mis kon gaan, dus daarom heb ik twee jaar lang getwijfeld over wat nou het perfecte kledingstuk voor deze stof zou zijn. Het ging van lange galajurk naar mantelpak, van strapless jurk naar een lange wijd uitlopende rok. Uiteindelijk werd ik de twijfel zat en inmiddels had ik ook al flink wat extra naai-ervaring opgedaan, dus het werd een nauwsluitend bovenstuk met een ietsje wijde rok. Wat ik er ook van zou maken, met zo’n mooie stof zou het toch wel mooi worden.

Ik had er echter niet aan gedacht dat het patroon wat ik gebruikte van een jaar geleden dateert en dat ik het afgelopen jaar heel veel heb getraind voor mijn circussport, aerial acrobatics. Laat dit nou net een sport zijn waar je flinke schouders voor nodig hebt, dus het jurkje zit zowaar –bijna- te strak! Hopelijk is dit geen voorbode voor mijn geneeskunde: eerst de twijfels, dan het zwoegen en dan in een strak keurslijf…

Gelukkig zie ik er wel mooi uit in de jurk (de doktersjas staat me vast ook goed), maar voor het kerstdiner trek ik toch even wat anders aan.

 

Mét bachelordiploma staat alles beter!

Een vliegende start met budgetmode.

Burda November 2013
Een vliegende start met budgetmode.

Een glimlach voor de kroegbaas!

De meeste voldoening haal ik uit het er voor zo min mogelijk geld toch heel goed uitzien. Mijn financiële prioriteiten liggen eigenlijk niet bij mode en de mogelijkheden voor een studente die weigert (overigens best leuke) H&M kleding te kopen, zijn niet heel erg groot. Ik kan het me niet veroorloven om dure, mooie stoffen te kopen maar het is ook zo zonde om alle uren in een project te stoppen met goedkope stof, wat na drie keer dragen en wassen al uit elkaar valt.

Wat ik dan doe? Ik roei met riemen die gratis zijn. Het is voor mij echt een uitdaging om materialen te vinden die eigenlijk bedoeld zijn voor iets heel anders dan mode en deze dan in iets draagbaars te veranderen.

Mijn leukste (of brutaalste) voorbeeld is dit bolero’tje, met geïmproviseerde leren sluiting. Het is een leuk stofje toch? Donkerblauw, met een lichtbruin ruitje wat mooi past bij het bruine leer, lekker herfstig. De elleboogstukjes op de mouwen zijn vierkant, om het leer en de ruiten wat meer samen te laten vloeien. De elleboogstukken, overigens, waren een zeer wijze les. Nooit meer, ik herhaal, nooit meer, maak ik eerst een mouw en bedenk ik me daarna pas dat ik er eigenlijk elleboogstukken op wil. Uit onzekerheid heb ik eerst de mouw genaaid, zodat ik de patches op het oog erop kon spelden. U weet dit allang natuurlijk, dat gaat nooit passen onder de naaimachine. Een wijze les was dit.

Dat terzijde, heeft iemand het stofje herkend? Bent u wel eens naar Zwitserland gevlogen? U voelt hem al aankomen, dit is geen stof die ik op de markt gekocht heb. Dit diende ooit als een heerlijk dekentje van Swiss Air, wat me warm gehouden heeft tijdens mijn vlucht naar Mumbai. Een vliegtuigdekentje!

Geïmproviseerde sluiting en rechthoekige mouwstukken.

Na een leuk gesprek met de crew en een lieve blik mocht ik het dekentje meenemen, dit is –inderdaad- eigenlijk niet de bedoeling. Voor mij was het echter een soort victorie, een nieuwe uitdaging. Zo’n dekentje is ongeveer één vierkante meter, daar kon ik prima een bolero uit maken.

Ik moet toegeven, de stof is niet heel erg geschikt voor kleding. De vezels zijn vrij grof en kunnen niet zoveel spanning hebben. Maar goed, een leuk jasje, een stofje met een verhaal, financieel behapbaar, de verbaasde blikken als ik antwoord op de vraag waar ik het jasje vandaan heb, missie geslaagd!